|
dzień mijasz człowieka w pędzie codzienności wykonasz swoje obowiązki względem społeczeństwa bezkształtnej masy pająków oni wymodelują twój profil na cokole bohatera w katedrze mrocznej cywilizacji będziesz dzielny wierny mały ścierny oni cię odznaczą wytłumaczą wyznaczą i zetrą miniesz swoje życie w pędzie ludzkości a miłość? miłość siądzie cicho w nieznanym zakamarku jak przyjdzie zmiecie wszystko z powierzchni przemijania |
|
|
Poprzedni wiersz: dostrzegam
|
Spis wierszy tomiku "Miłość" |
Następny wiersz: nierealnie
|
|
Poezja |
||
|
Strona główna |